Want ja, het is nu wel erg lang stil geweest hier. Daarom maar eens een snelle terugblik op de afgelopen 12 maanden. Niet dat er helemaal niets gebeurd is namelijk.

Louise

Vorig jaar hebben we Louise toegevoegd aan het team (zeg maar hallo tegen Louise in de reacties). Louise gaat met ons mee en zal na de opstartfase iets gaan doen in de periferie van het hostal. Yoga-sessies voor de klanten bijvoorbeeld, maar er zijn meer ideeën. Of ze zal haar huidige werk, ergotherapie, ter plekke voortzetten. Want in Latijns-Amerika zijn natuurlijk ook kinderen die hulp kunnen gebruiken. Louise heeft ervaring met in verre, vreemde landen wonen en werkt erg goed samen met Poe.

Casi café

En, een maand of 3 geleden had Poe bijna een café gekocht in Costa Rica. “Hoezo bijna?”, hoor ik u vragen. Wel, laat ik het zo stellen: bijnaer kan je geen café kopen. Van alle mensen die ooit bijna een café hebben gekocht, was Poe het bijnaast. Als er een Nobelprijs zou zijn voor Bijna Café Kopen, had hij die cum laude gewonnen. In het Guinness Boo… enfin, u snapt het niveau van bijnaheid wel.

De deal was rond met de (Nederlandse) verkoper voor een prachtig prijsje. Samen gingen ze naar Costa Rica om de deal af te ronden. Bij aankomst bleek echter dat de lokale bedrijfsleider met de Noorderzon was vertrokken, het café achterlatend in staat van verbouwing, en Poe in staat van verbouwereerdheid. De les die we hier geleerd hebben: Als iets te mooi lijkt om waar te zijn, is het vaak niet waar. Maar dat betekent nog niet dat je het daarom niet moet proberen.

Financieel

Regelmatig komen we met z’n drieën bij elkaar om ideeën te bespreken, en de planning in de gaten te houden. We zitten nog steeds in de spaarfase, en die verloopt vooral sinds vorig jaar zomer voorspoedig. De prognose is dat we eind 2012 60-65% van ons budget bij elkaar hebben. Een aantal mensen heeft ons (financiële) hulp aangeboden. We krijgen een steeds beter beeld van hoe we dit vorm gaan geven.

Cali

En dan is er nog een nieuwe missie te melden; schrijver dezes (Marco) zit momenteel met zijn kont in het warme Cali, Colombia. En dit keer niet om rond te reizen, nee, het werk gaat gewoon door. Want programmeren, dat kan gewoon op afstand. Ik heb dus mezelf ge-outsourced, in overleg met de klant uiteraard. Die zo cool is dat dat gewoon kan. Vind je dit ook gaaf? Bestel dan je volgende high-end game PC bij Afuture, de beste webshop van Veenendaal. (Je mag ook gewoon een lullig kabeltje kopen.)

Aldus bestaat mijn leven buiten werktijd nu vooral uit een appartement zoeken, zweten, eersteklas koffie drinken, ambachtelijk ijs eten en naar mooie vrouwen kijken. En dat tot eind mei. Want ik hoorde u zich al afvragen “maar hoe moet dat dan met het EK?”. Geen zorgen, ik sta in juni gewoon paraat, net als iedereen. Tot die tijd zal ik af en toe wel eens berichten over hoe het me hier vergaat en bevalt.

groeten uit Cali, waar het elke dag rokjesdag is.

- Stille disco?! - SSSSST!

- Stille disco?

- Ja, stille disco. Dat is dat er geen zaalgeluid is – als je wil dansen zet je een koptelefoon op. Behalve lekker om te dansen is dat ook erg grappig om naar te kijken.

- O, en wat - SSSST!

- En wat voor muziek hoor ik dan op die koptelefoon?

- Cumbia, salsa, reggaeton, samba, noem maar op, en vast ook nog wel wat onlatin muziek. Verzorgd door o.a. DJ El Marco, dus dat komt wel goed.

- O ja, en hoeveel kost dat dan en waar is het?

- In De Onderbroek, Tweede Walstraat 21 in Nijmegen. Vanaf 22:00. De entree is 3 euro. Meer mag ook, de gehele opbrengst gaat naar een waterproject in het noorden van Ecuador (in de buurt van Otavalo).

Enrique Alarcon and his wife Alegría live in the coastal town of Puerto López. They work as guides in the national park Machalilla and used to run a hostal. Two years ago I stayed with them and tried to teach their children some English. This time I introduced them to my girlfriend and we talked about something else.

Enrique is an expert at bamboo constructions. He built the house they live in, the furniture they use and a bridge across the nearby river. All 100% bamboo.

Now he is involved in a project in Rio Blanco (15 miles land inwards) , where he will build a 30m bamboo bridge across a river.

He wants to build this bridge with foreign volunteers. They will live with the locals, practice Spanish and learn all they want about bamboo constructing.  They need about eight volunteers and the project will take the better part of two months this summer. Volunteers will pay a small fee for food and housing.

I volunteered to ask around among my friends in the Netherlands and see if I still know adventurous people who just finished school or otherwise have nothing better to do.

So if you’re interested in a big working holiday and if you would like to practice your bridge building techniques or your Spanish or if you just want to work (on your tan) this summer: let me know a.s.a.p..

Groetjes Poe

Ik ben weer eens op ontdekkingstocht in Ecuador, momenteel Puerto López. Samen met mijn vriendin rondkijken, mijn Spaans verbeteren, oude vrienden bezoeken en ook eens naar landje X in C. kijken. Het staat immers nog steeds te koop.

Gisteren zijn we vanuit Cuenca aangekomen aan de kust. Met een luchtdichte directo en begeleid door een knetterharde nagesyncte brandweerfilm over een péaje crossen.  Jaja, betalen voor al die nieuwe snelwegen.

Vergeleken met twee jaar terug lijkt er veel veranderd. Montañita is twee keer zo groot en terwijl we er daarom maar weggaan en over nieuwe weg langs de kust omhoog scheuren zien we: nieuwe villa´s, nieuwe resorts, nieuwe heel erg grote villa´s en een heus kasteel (nieuw!).

Heel Ecuador lijkt bovendien een nieuwe auto te rijden. De eerste 70 dagen heeft je nieuwe auto geen nummerbord (burocratische vertraging) en dat is natuurlijk vet cool! Dus in het nieuwe breedbandinternetcafé leent een Ecuadoriaanse straatverkoper met zijn net via internet bestelde creditcard een smak geld om in een gloednieuwe Toyota SUV te kunnen rondrijden. Echt heftig!

Gelukkig is dit alles in Puerto López nog ver weg. De straat die ik twee jaar terug heb aangelegd zien worden is net af en iedereen rijdt nog gewoon met de hele familie op de motor of in de tuktuk. De sfeer is goed: Ecuadriaanse families die zwemmen en voetballen op het strand, salsamuziek. Het weer is goed: Overdag zonnig, 32 graden en ´s avonds een buitje. Het eten is goed: Camarones de ajillo met rijst, yucca en patacones. De zee is geweldig: Nat en zo…en golven.

En even serieus: Hostal Y. in P.L. staat niet meer te koop.

Groot voordeel hiervan is dat de eigenaren hier dus blijven en ons met vanalles zouden kunnen en willen helpen (hij is bamboe-constructie-expert). Morgen gaan we samen met hun kijken naar een bouw-een-bamboebrug-met-vrijwilligers-voor-een-betere-wereld-dus-kom-naar-ecuador-project. Maar daarover binnenkort hopelijk meer…

Groeten aan koud Nederland,  Poe

Zo. Op naar 2012, en rap een beetje. (Hoe is nu te lezen in ons stappenplan.)

Dan volgt nu de jingle voor de nieuwe rubriek “Nieuws uit Latijns-Amerika”.

…

…

Tja, die is nog niet af, blijkt. Denk hem er even zelf bij.

Nieuws uit Latijns-Amerika

Een Nederlander die sinds 2009 in Medellín (Col) woont, beschrijft op zijn blog zijn Top 10 “ergernissen” en Top 10 “mooie momenten voor Colombia” voor 2010.

Slecht nieuws voor de bewoners van de altiplano in Bolivia. Het klimaat in de regio wordt bepaald door het Titicaca-meer, en er is een vrij delicaat evenwicht tussen verdamping en regenval dat nu de steden La Paz en El Alto van drink- en irrigatiewater voorziet. Een stijgende trend in de lokale temperatuur (0,5-0,9 graden Fahrenheit per 10 jaar) bedreigt dat evenwicht. Het resultaat zou kunnen zijn dat rond 2040 een dikke 2 miljoen mensen geen drinkwater meer hebben.

Terwijl het in Nederland echt winter was, was het in Colombia echt regenseizoen. En heftiger dan normaal, want La Niña. (Ik weet ook niet precies hoe dat zit met La Niña.) Allemaal overstromingen met doden en daklozen. Niet fijn. Nederland geeft 100.000 euro humanitaire hulp aan Colombia en helpt met wat watermanagement.

In Venezuela is Ome Hugo lekker bezig: hij kan de komende 18 maanden per decreet regeren en zet daarmee het nieuwe parlement (volgende maand inauguratie) buitenspel.

In Ecuador kondigt president Correa zijn goede voornemen aan: de files oplossen. Het energieprobleem had hij al opgelost.

Nog meer Colombia: Het leger presenteert haar jaarcijfers en ex-president Uribe (2002-2010) ligt nog steeds onder vuur in een afluisterschandaal waar je U tegen zegt.

(Dan zou hier nog een jingle kunnen komen om de rubriek af te jinglen.)

En nou?

Nou weer aan het werk, hup!

Wat hebben we gewonnen dan?

Nou… Inzicht. Passie. Ervaring. Draagvlak.

• We hebben voor het eerst echt samengewerkt, onder (tijds)druk nog wel, en gemerkt dat we dat erg goed kunnen.
• We hadden één keer een conflict, en dat hebben we op gracieuze wijze opgelost. Communicatie is dus ook ok.
• Onze werkwijzen en sterke punten complementeren elkaar goed, met Poe als doener en Marco als denker/planner.
• We hebben bewezen op extreem korte termijn onorthodoxe en creatieve acties succesvol te kunnen organiseren en uitvoeren.
• We hebben heel veel enthousiaste reacties gehad van onze familie en vrienden. (Zo ontzettend veel dank daarvoor!)
• We hebben de controverses Ecuador vs. Colombia en strand vs. Andes opgelost.
• We zijn gedwongen om een aantal zaken te concretiseren, dat is gebeurd en we hebben daardoor een nog beter beeld gekregen van ons project.

Pure winst allemaal.

Is het dan allemaal positief? Jullie hebben toch ook 50.000 euro verloren?

Nietes. We hebben helemaal niets verloren, enkel niet de hoofdprijs gewonnen. Soit.

De wedstrijd

Vanaf deze plek willen we Unique bedanken voor deze kans en wat het ons heeft opgeleverd. En feliciteren met een geniale marketingactie, want daar gaat het hen natuurlijk ook om. Met een beperkt budget hebben ze heel wat mensen weten te bereiken.

Twee punten van kritiek hebben we nog wel. Het zou wat chiquer zijn geweest als ze de laatste 10 persoonlijk hadden gebeld, of desnoods gemaild over de uitslag van de tweede ronde. Eenvoudigweg de website updaten komt nogal kil over. Als de anderen deze weken net zo hebben beleefd als wij, zaten ze gisteren ook de hele dag in spanning op de uitslag te wachten.

Maar belangrijker is het volgende. Het is voor ons natuurlijk niet gemakkelijk om dit objectief te beoordelen, maar 2 van de 3 overgebleven ambities lijken ons volstrekt onhaalbaar voor 50.000 euro. Terwijl die van ons, en van enkele andere afvallers dat wel zijn. En daar kunnen we niet bij. We vragen ons af wat de criteria zijn geweest van de jury. Vanmiddag heb ik gebeld met Unique, en het juryrapport opgevraagd. Niet om bezwaar aan te tekenen of wat dan ook; we accepteren deze eervolle uitschakeling. Maar wellicht hebben we er nog iets aan als we andere financiers gaan zoeken. De dame die ik aan de lijn had zou mijn verzoek doorgeven, maar ze kon niets beloven.

Uiteraard wensen we de drie finalisten welgemeend succes. Haal het beste uit jezelf en maak er wat van!

En wat onze ambitie betreft: we gaan gewoon door. Ons plan is echt niet ineens slechter geworden en we zijn natuurlijk niet afhankelijk van zo’n wedstrijd. We beraden ons nu op de volgende stappen. Nogmaals bedankt allemaal voor alle enthousiaste reacties en lieve sms’jes.

Verder geen nieuws, het gerucht gaat dat er morgen een beslissing valt in Almere.

We hebben nu het momentum en daar halen we zo veel mogelijk uit. We werken de SWOT-analyse bij en zoeken alle informatie weer eens bij elkaar. Vannacht hebben we bovendien een deel van het Ecuador-rapport gelekt. Zie Menu->Concreet->Ecuador Algemeen. En er volgt nog veel meer. (Als een van ons gearresteerd wordt, gooien we alles online.) We denken ook na over alternatieve bronnen van financiering, voor het ondenkbare geval dat we de wedstrijd niet winnen. Maar ook omdat we met 50.000 euro heel ver zouden komen, maar nog net niet ver genoeg. Onze ambitie kent geen grenzen.

Sociale netwerken

De website is verrijkt met wat van die moderne elektronische snelweg sociale netwerkdingetjes. Zo hebben we nu een facebookpagina voor onze Engelstalige volgers en een account bij dat vermaledijde twitter. Ik denk dat ik het twitteren maar aan Poe overlaat. Rechtsboven zie je een twittericoontje en rechts in de balk wat content van facebook – ja, ik vind het zelf ook lelijk, maar dat lossen we nog wel op.

Op deze plek nog een speciale vermelding voor degenen die actief stemmen geronseld hebben. Milena, Thea, Stephanie, Claudia, Snoeres, Snoeres en Marta: jullie zijn geweldig. Misschien dat we een hangmat naar jullie vernoemen.

Stay tuned.

Ter zijde: Ben ik de enige die een grote toekomst ziet voor een samenwerking tussen Jacqueline Ash en Karen Anne Groothedde? Daarop voortbordurend: misschien kunnen we al onze ambities wel bundelen. Een duurzaam hostal waar verwaarloosde Borneose kinderen met kanker en gedragsproblemen homo-acceptatiemusicals instuderen en sporten. ‘s Avonds krijgen ze pannenkoeken en taart. En iedereen verstaat elkaar.

We zijn door!!!! Yes!! Na een ongelofelijke week vol diepe dalen en heftige euforische momenten, stonden we gisteravond laat toch met ons tweeën te staren naar onze ambitie tussen de beste tien. Ongelofelijk. Verwarring. En grote blijdschap!

Zonder jullie stemmen zou dit niet mogelijk geweest zijn.

Dus nogmaals een welgemeend:

Dank jullie wel!

¡Gracias a todos!

Thank you very much!

Danke sehr!

Vol vertrouwen kijken we nu uit naar onze kans om de jury persoonlijk te laten zien, hoe serieus we onze droom nemen, hoe mooi deze is en dat deze haalbaar is. En natuurlijk de beste!

Wat een belachelijke onderneming. Bij -85 graden en snijdende sneeuw in het centrum gaan staan en nietsvermoedende mensen overhalen op ons te stemmen. Met tropisch fruit. Maar ja, je bent ambitieus of niet.

We zitten nu in de kroeg om wat op te warmen en om de laptop weer op te laden. Over een half uurtje kan je ons weer vinden in het centrum van Nijmegen, voor de kerk in de Molenstraat. Als we niet ingesneeuwd zijn tenminste.

Nog maar een keertje de link naar de stempagina dan: STEM!

Actiefoto met publiek

De flyer