Inmiddels heb ik in totaal bijna 2 maanden van mijn leven in Quito doorgebracht – ik ken de stad beter dan Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Eindhoven bij elkaar. Maar ik wachtte op bezoek.

Afgelopen donderdagnacht kwam ex-collega Bob aan. Bob reist met mij de komende drie weken naar Bogotá. Na twee wilde nachten in Quito nam ik hem mee naar de laatste stop in Ecuador: Otavalo.

In Otavalo slapen we 8,5 kilometer buiten het stadje, in Hostal La Luna. Dit hostel ligt hoog (2950 m.) en midden in de natuur. Enge insecten dus. Schaak bijvoorbeeld de foto uit van de kever rechtstreeks uit de binnenste cirkels van de hel. Ook was er een mot zo groot als een mus. We waren het er allemaal over eens dat ze ondood waren.

Bob heeft hier zijn eerste dorm-ervaring en het valt hem vies tegen. Maar zijn verwachtingen waren dan ook hoog: meisjes in doorschijnende pyjamae die kussenvechtend in slow motion op hun bedden springen. Die waren er niet, maar Colin en Bryn, halfbroer en halfzus uit Montana, waren er wel. (Daarbij geldt dat Colin de halfbroer is en Bryn de halfzus. Het is dus niet zo dat Bryn half broer en half zus is – dat zou je zomaar zo kunnen lezen. Hoewel ze er freaky genoeg voor zou zijn.)

Bryn vertelt ons dat ze al twee keer dood is geweest na een ski-ongeluk, hoe het voelt om dood te zijn (korte samenvatting: beter dan LSD) en hoe je met ademhalen chronische pijn door je hele lichaam uit kan schakelen. Interessant. Wellicht komen we haar later nog eens tegen.

Met Colin en Bryn beklimmen we op zondag 10 november de berg Fuya Fuya. Ik laat de foti voor zich spreken. Hoewel het de hele dag bewolkt was, zijn we behoorlijk verbrand, door de ijle lucht en de breedtegraad en, enfin, dat had ik allemaal al eens uitgelegd.

‘s Nachts vieren we de verovering van de berg (4286 m.) met rum, vuur en gezang. Er zijn audio-opnames van Per Spoor, in driestemmige harmonie, maar deze zijn helaas nog niet beschikbaar. Naarmate de nacht vorderde, steeg de creativiteit en ver voordat al het hout op was (maar nadat de rum op was), waren klassiekers als Wipe your bum with water en Undead beatle, moth and Bryn geboren.

Colombia

En nu zijn we dan in Colombia, het uiterste zuiden: Ipiales, een klein stadje net over de grens. Ze hebben hier een rare kathedraal, die gaan we zo bekijken en daarna kilometers vreten, noordwaarts, richting Popayan. Eens kijken of we Tanja Nijmeijer ergens kunnen vinden.